Petros Golitsis paintings at Saachi.

Petros Golitsis paintings at Saachi.

http://www.saatchionline.com/Petros

Ο ΧΑΪΝΤΕΓKΕΡ ΣΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

Παρθενώνας 5 - Ο ΧΑΪΝΤΕΓKΕΡ ΣΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

Ο ΧΑΪΝΤΕΓKΕΡ ΣΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ Μια ερμηνευτική εκδοχή από τα «Αδιέξοδα μονοπάτια» (Holzwege) [1] Ένα οικοδόμημα, ένας αρχαιοελληνικός ναός δεν αναπαριστά τίποτε. Ένα οικοδόμημα, ένας αρχαιοελληνικός ναός δεν αναπαριστά τίποτε. Απλώς στ...έκεται. Το οικοδόμημα περικλείει τη μορφή του θεού και της επιτρέπει να εκτίθεται μέσα στην ιερή περιοχή που περιβάλλεται από την ανοιχτή στοά, τη σχηματισμένη από κολώνες. Χάρη στον ναό παρίσταται ο θεός μέσα στον ναό. Αυτή η παρουσία είναι η επέκταση και η οροθέτηση της ιερότητας. Αλλά ο ναός και η περιοχή του δεν αιωρούνται μέσα στην αοριστία. Ο ναός είναι εκείνος που πρωτοσυνάπτει και συνάμα συλλέγει γύρω του την ενότητα εκείνων των σχέσεων μέσα στις οποίες η γέννηση και ο θάνατος, η συμφορά και η ευλογία, η εγκαρτέρηση και η κατάπτωση διαμορφώνουν το πεπρωμένο της ανθρώπινης ουσίας. Ιστάμενο το οικοδόμημα ησυχάζει πάνω στο πετρώδες έδαφος. Ορθωνόμενος με σιγουριά ο ναός καθιστά ορατό τον αόρατο χώρο της ατμόσφαιρας. Ο ναός ιστάμενος παρέχει στα πράγματα το πρόσωπό τους [Gesicht] και στους ανθρώπους τη θέαση [Aussicht] του εαυτού τους. Ο ναός ανοίγει έναν κόσμο και συνάμα τον επαναθέτει πίσω στη γη. Ποτέ όμως τα πράγματα δεν υπήρξαν ως παρευρισκόμενα, γνωστά και αμετάβλητα αντικείμενα για να αποτελέσουν το περιβάλλον του ναού - ο οποίος αργότερα επιπροστέθηκε στα ευρισκόμενα. Η κοινή αντίληψη θέλει το φυσικό περιβάλλον ως κάτι προϋπάρχον, στο οποίο κάποια μέρα τοποθετείται ένας ναός. Έτσι ο ναός και όσα τον περιβάλλουν καταντούν ισοπεδωμένα, κοινότοπα αντικείμενα. Αντιθέτως, ερχόμαστε κοντύτερα προς αυτό που ο ναός και το περιβάλλον του Είναι, μόνο αν στοχαστούμε το καθετί αντίστροφα. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι είμαστε ικανοί να δούμε το πώς όλα στρέφονται προς εμάς αλλιώτικα. Γιατί το να τα αντιστρέψουμε απλώς, δίχως να κάνουμε τίποτε άλλο, δεν προσφέρει τίποτε. Αυτή την στροφή την προσφέρει η λογοτεχνία. Μέσα στην τραγωδία δεν παριστάνεται τίποτε, αλλά διεξάγεται ο πόλεμος των νέων θεών ενάντια στους παλιούς. Κατά το μέτρο που το λογοτέχνημα ορθώνεται σε λόγο, δεν μιλά σχετικά με αυτό τον πόλεμο, αλλά μεταβάλλει τον λόγο, έτσι ώστε κάθε λέξη να διεξάγει αυτόν τον πόλεμο η ίδια, αναδεικνύοντας τι είναι ιερό και τι ανίερο, τι είναι μεγάλο και τι μικρό. Οφείλουμε λοιπόν γράφοντας να στραφούμε προς τα όντα, να τα στοχαστούμε καθ’ εαυτά ως προς το Είναι τους, αλλά και να τους επιτρέψουμε να εφησυχάσουν μέσα στη ουσία τους. _____________________________________
[1] Martin Heidegger, Off the Beaten Track, μετ. Julian Young & Kenneth Haynes, Cambridge University Press, 2002.Δείτε περισσότερα

Από: Christos Chrissopoulos

Paul Celan, "Todesfuge"

Schwarze Milch der Frühe wir trinken sie abends
wir trinken sie mittags und morgens wir trinken sie nachts
wir trinken und trinken
wir schaufeln ein Grab in den Lüften da liegt man nich eng

Ein Mann wohnt im Haus der spielt mit den Schlangen der schreibt
der schreibt wenn es dunkelt nach Deutschland dein goldenes Haar Margarete
er schreibt es und tritt vor das Haus und es blitzen die Sterne er pfeift seine Rüden herbei
er pfeift seine Juden hervor läßt schaufeln ein Grab in der Erde
er befiehlt uns spielt auf nun zum Tanz

Schwarze Milch der Frühe wir trinken dich nachts
wir trinken dich morgens und mittags wir trinken dich abends
wir trinken und trinken
Ein Mann wohnt im Haus der spielt mit dem Schlangen der schreibt
der schreibt wenn es dunkelt nach Deutschland dein goldenes Haar Margarete
Dein aschenes Harr Sulamith wir schaufeln ein Grab in den Lüften da liegt man nicht eng

Er ruft stecht tiefer ins Erdreich ihr einen ihr andern singet und spielt
er greift nach dem Eisen im Gurt er schwingts seine Augen sind blau
stecht tiefer die Spaten ihr einen ihr andern spielt weiter zum Tanz auf

Schawrze Milch der Frühe wir trinken dich nachts
wir trinken dich mittags und morgens wir trinken dich abends
wir trinken und trinken
ein Mann wohnt im Haus dein goldenes Harr Margarete
dein aschenes Haar Sulamith er spielt mit den Schlangen
Er ruft spielt süßer den Tod der Tod ist ein Meister aus Deutschland
er ruft streicht dunkler die Geigen dann steigt ihr als Rauch in die Luft
dann habt ihr ein Grab in den Wolken da liegt man nicht eng

Schwarze Milch der Frühe wir trinken dich nachts
wir trinken dich mittags der Tod ist ein Meister aus Deutschland
wir trinken dich abends und morgens wir trinken und trinken
der Tod ist ein Meister aus Deutschland sein Auge ist blau
er trifft dich mit bleierner Kugel er trifft dich genau
ein Mann wohnt im Haus dein goldenes Haar Margarete
er hetzt seine Rüden auf uns er schenckt uns ein Grab in der Luft
er spielt mit den Schlangen un träumet der Tod ist ein Meister aus Deutschland

dein goldenes Haar Margarete
dein aschenes Haar Sulamith

A poem for "The castle I stayed for one month. My room was on the third floor."

Saclay and Paris in France

The castle I stayed for one month. My room was on the third floor.

100-0253.JPG South view from my room in the castle.
100-0254.JPG East view from my room in the castle.
100-0255.JPG Desk in my room.
100-0256.JPG Beds in my room.
100-0257.JPG Entrance of the room. There is a fire place.
100-0258.JPG Ceiling
100-0259.JPG A tree in front of the castle.
100-0260.JPG North face of the castle.
100-0261.JPG A gate to Saclay.
100-0262.JPG Building of theoretical Physics
100-0263.JPG View from the inside
100-0264.JPG South face of the castle.
100-0271.JPG External view of castle. My room is on the corner ofthe third floor.
100-0276.JPG East view from my room. A church in the dawn.
100-0278.JPG A sculpture on the castle
100-0279.JPG West view of the castle
100-0292.JPG Stairs in the castle
100-0293.JPG Garden of the castle
100-0294.JPG Castle
100-0298.JPG Cherry
100-0299.JPG Cherry and peach bloomed at the same time.
100-0300.JPG Cherry
100-0327.JPG cherry, another day
100-0328.JPG in my room
100-0329.JPG in my room
100-0330.JPG in my room (these pictures were taken within one minute)
100-0331.JPG cherry
100-0332.JPG cherry
100-0333.JPG cherry
100-0350.JPG Flower in the yard


A small town, Gif-sur-Yvette

100-0265.JPG Gif-sur-Yvette (RER station)
100-0272.JPG Sunday market in Gif
100-0283.JPG A chrch in Gif
100-0287.JPG A place to wash clothes ? in Gif
100-0289.JPG A place to wash clothes ? in Gif
100-0295.JPG A pond neaby castle
100-0296.JPG I like the colors of windows
100-0297.JPG Parking for bicycle at the station
100-0325.JPG a pond nearby the castle
100-0326.JPG House by the pond
100-0334.JPG A flower shop
100-0335.JPG City center

100-0353.JPG Hotel in Gif, where I stayed the last day in Saclay.
100-0351.JPG A hotel room
100-0352.JPG Typical European sky with several traces of plains. The last day
100-0354.JPG A house in Gif
100-0355.JPG A house in Gif. I like this sense of the color. This is not possible in Japan.
100-0356.JPG A peaceful view in Gif. I am using this picture as the background picture of my laptop.
100-0357.JPG Flowers
100-0358.JPG Cherry
100-0359.JPG A funny (sick? ) tree.


Saclay

100-0275.JPG My office room in Saclay. Very confortable.
100-0343.JPG The way to Saclay from the castle
100-0342.JPG Flowers on the way to Saclay
100-0344.JPG Flowers on the way to Saclay
100-0345.JPG Flowers on the way to Saclay
100-0346.JPG on the way to Saclay
100-0347.JPG Physics building, Saclay
100-0348.JPG The first floor entrance to my office room
100-0349.JPG In my office, after the discussion


Paris

100-0267.JPG Back of vinus, which I have been eager to see. Yes, I like butt. In Louvre.
100-0268.JPG Nike. In Louvre.
100-0269.JPG Nike, closer
100-0270.JPG Nike

100-0273.JPG Subway station in Paris
100-0280.JPG Posters in the subway station, Paris.
100-0281.JPG Automatic pavement in subway

100-0301.JPG Stained glass of St Severin church in Paris
100-0302.JPG George Rouault in the same church
100-0303.JPG Christ in the same room
100-0304.JPG Christ (holy face) by George Rouault
100-0305.JPG The same, without flash
100-0306.JPG Stained glass
100-0307.JPG Stained glass
100-0308.JPG Stained glass
100-0309.JPG The church outside view
100-0310.JPG George Rouault in St Severin church, another day
100-0311.JPG Stained glass
100-0312.JPG inside
100-0313.JPG inside

100-0314.JPG stained glass in the museum (Musee National du Moyen Age)
100-0315.JPG stained glass in the museum
100-0316.JPG stained glass in the museum
100-0317.JPG heads
100-0318.JPG and bodies. They don't know which is who.
100-0319.JPG stained glass of St Germain des Pres church
100-0320.JPG inside the church
100-0321.JPG gentle light through stained glass.
100-0322.JPG inside the church
100-0323.JPG Delacroix museum
100-0324.JPG Notre-dame
100-0337.JPG Dubuffet in Pompidou. I spent two years in Kyoto with this poster.
100-0338.JPG Some of the subway trains in Paris have tires similar to the car tires.
100-0339.JPG Concert in St Louis en l'lle church (St Louis island)
100-0340.JPG stained glass in the same church
100-0341.JPG Sheets in the train (RER)


Moriond workshop

100-0360.JPG Mountains. View from Arc 1800
100-0361.JPG Our hotel. View from my room.
100-0362.JPG My room
100-0363.JPG Our hotel
100-0364.JPG mountains
100-0365.JPG in the forest
100-0366.JPG snowmans
100-0367.JPG There is a walking course which looks like ski course.
100-0368.JPG mountains
100-0369.JPG mountains
100-0370.JPG mountains

__________

In order to see jpgs go to:
http://quark.phy.bnl.gov/~itakura/France/

"Ιωάννης Φιλόπονος / John Philoponus" του Παντελή Γκολίτση

Ιωάννης Φιλόπονος: Φιλοσοφία, θεολογία, αναθεματισμός /
John Philoponus: Philosophy, theology, excommunication

Ιωάννης Φιλόπονος / John Philoponus

Ενας νεωτερικός στοχαστής στο τέλος της αρχαιότητας

RICHARD SORABJI (ΕΠΙΜ.)
Ο Φιλόπονος και η απόρριψη της αριστοτελικής επιστήμης
ΜΤΦΡ.: ΧΛΟΗ ΜΠΑΛΛΑ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΡΑΣΤΑΘΗ
«ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ», ΣΕΛ. 503, ευρώ 25


Το αριστοτελικό μοντέλο επιστημονικής περιγραφής και ερμηνείας του κόσμου υπήρξε αναμφίβολα κυρίαρχο στη σκέψη πολλών στοχαστών της Υστερης Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα. Οι νεωτερικοί επιστήμονες της Αναγέννησης κατάφεραν να το ανατρέψουν, θέτοντας έτσι τις βάσεις για μια «νέα» επιστήμη. Δεν υπήρξαν ωστόσο ριζικά πρωτοπόροι. Για την ανατροπή των αριστοτελικών θεωριών ο ίδιος ο Γαλιλαίος αντλούσε στοιχεία από το έργο ενός φιλοσόφου αρχαιότερού του κατά περίπου δέκα αιώνες: του Ιωάννη Φιλοπόνου.

Ο χριστιανός Ιωάννης Φιλόπονος γεννήθηκε και έδρασε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου κατά το μεγαλύτερο μέρος του 6ου μεταχριστιανικού αιώνα. Η παιδεία του υπήρξε ωστόσο πρωτίστως «εθνική»· μαθητής του νεοπλατωνικού φιλοσόφου Αμμωνίου του Ερμείου και επιμελητής μέρους του έργου του δασκάλου του, ο Φιλόπονος μελέτησε συστηματικά την πλούσια φιλοσοφική εξηγητική γραμματεία της Υστερης Αρχαιότητας και συνέγραψε αρχικά και ο ίδιος υπομνήματα σε αριστοτελικές πραγματείες. Η διαφοροποίησή του, ωστόσο, από την παραδοσιακή, νεοπλατωνική ερμηνεία του Αριστοτέλη δεν άργησε να εκδηλωθεί.

Η χριστιανική καταγωγή του φαίνεται να υπήρξε το δομικό στοιχείο που απελευθέρωσε τη σκέψη του από μια «ελληνική» ερμηνευτική παράδοση, η οποία αναγνώριζε στα πρόσωπα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη φιλοσοφικές «αυθεντίες» και έθετε -μεταξύ άλλων- το αίτημα της συμφωνίας των δύο φιλοσόφων. Ηδη στο Υπόμνημά του στη Φυσικήν ακρόασιν του Αριστοτέλη, το οποίο συνέθεσε σε ηλικία περίπου τριάντα ετών, ο Φιλόπονος διακήρυξε το ελεύθερο πνεύμα, απευθυνόμενος σ' αυτόν που στοχεύει στην αλήθεια (τω γε προς την αλήθειαν βλέποντι), ενώ παράλληλα προχώρησε σε μια ανοιχτή κριτική των αριστοτελικών θεωριών, δηλώνοντας πως «ούτε έχει να φοβηθεί τίποτε ούτε πρόκειται να προκρίνει την παραδοχή του Αριστοτέλη από την αλήθεια» (μηδέν αιδεσθέντας, μηδέ της αληθείας το του ανδρός υπειλημμένον επίπροσθεν θέντας). Απέρριψε έτσι κατηγορηματικά τις αμφιλεγόμενες αριστοτελικές διδασκαλίες σχετικά με τον τόπο ως πέρας δύο διαστάσεων και σχετικά με την ανυπαρξία του κενού, υποστηρίζοντας πως ο τόπος είναι ένα κενό διάστημα που καταλαμβάνεται από το σώμα του σύμπαντος κόσμου, και διατύπωσε για πρώτη φορά στην ιστορία της επιστήμης τη θεωρία της ορμής προς αντικατάσταση της αριστοτελικής αντιπεριστάσεως. Συγγράφοντας εν συνεχεία το Υπόμνημά του στα Μετεωρολογικά του Αριστοτέλη, ο Φιλόπονος προχώρησε στην απόρριψη του αιθέρα, του αριστοτελικού πέμπτου στοιχείου, που ως μοναδικό συστατικό των ουράνιων σωμάτων εξηγεί την κυκλική κίνησή τους, και πρότεινε πολύ πριν από τον Κοπέρνικο ένα ενιαίο κοσμοείδωλο, χωρίς διάκριση μεταξύ ουράνιας και υποσελήνιας σφαίρας. Η φιλοσοφική πολεμική του Φιλοπόνου πήρε τη μορφή αυτόνομων πραγματειών με έργα χριστιανικού πλέον προσανατολισμού, όπως το Περί αϊδιότητος κόσμου κατά Πρόκλου και το Περί αϊδιότητος κόσμου κατά Αριστοτέλους, στα οποία οι «αυθεντίες» του Αριστοτέλη και του «πλατωνικού διαδόχου» Πρόκλου τίθενται εν αμφιβόλω, μεταξύ άλλων, μέσω της παράθεσης και της ερμηνείας χωρίων από τον πλατωνικό Τίμαιο. Αφού ολοκλήρωσε το φιλοσοφικό του έργο, ο Φιλόπονος επιδόθηκε στη συγγραφή θεολογικών πραγματειών, οι οποίες οδήγησαν στην καταδίκη του για τριθεϊσμό και μονοφυσιτισμό από την αντιμονοθελητική σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 680, δηλαδή περίπου εκατό χρόνια μετά τον θάνατό του. Ο αναθεματισμός αυτός συνετέλεσε αναμφίβολα στη λήθη του έργου του κατά τον χριστιανικό μεσαίωνα. Ο Φιλόπονος μελετήθηκε ωστόσο από τους Αραβες φιλοσόφους και μερικές από τις ιδέες του έγιναν γνωστές στη χριστιανική Δύση μέσω μεταφράσεων από τα αραβικά στα λατινικά.

Η σφοδρή επίθεση του Φιλοπόνου στην παραδοσιακή αριστοτελική επιστήμη της εποχής του καθώς και η επίδραση που άσκησε στην επιστήμη της Αναγέννησης αποτελούν το κέντρο βάρους μιας σειράς μελετημάτων έγκριτων ιστορικών της Φιλοσοφίας και των επιστημών, τα οποία συγκέντρωσε και εξέδωσε στα αγγλικά ο ομότιμος σήμερα καθηγητής Φιλοσοφίας στο Λονδίνο Richard Sorabji, γνωστός για την πολύπλευρη συμβολή του στη μελέτη της αριστοτελικής παράδοσης (μεταξύ άλλων, ιδρυτής της μεγαλόπνοης σειράς «The Ancient Commentators on Aristotle», η οποία περιλαμβάνει αγγλικές μεταφράσεις χιλιάδων σελίδων υπομνημάτων στον Αριστοτέλη). Την προβληματική του βιβλίου συμπληρώνει ένα μελέτημα για τον Φιλόπονο ως χριστιανό θεολόγο (Η. Chadwick), καθώς και μια σπουδαία συμβολή από τον Philippe Hoffmann για την πολεμική που άσκησε στον Φιλόπονο ο σύγχρονός του «εθνικός» Σιμπλικίος, στην οποία αναδεικνύονται με γλαφυρό τρόπο οι εντάσεις και οι πνευματικές ζυμώσεις μιας εποχής κατά την οποία «εθνικοί» και χριστιανοί καλούνταν να συνυπάρξουν.

Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη δημοσίευση, το βιβλίο του R. Sorabji παρουσιάζεται στο ελληνικό κοινό σε μια εξαιρετική μετάφραση από τη Χλόη Μπάλλα (καλό θα ήταν, ωστόσο, οι ελληνικοί τίτλοι των υπομνημάτων να είχαν αποδοθεί με βάση το ελληνικό πρωτότυπο και όχι από τα λατινικά). Κατά το διάστημα αυτό ποικίλες συμβολές έχουν προστεθεί στην περί Φιλοπόνου έρευνα, το βιβλίο του R. Sorabji παραμένει εν τούτοις η μοναδική μέχρι σήμερα συναγωγή μελετημάτων που επιχειρεί να καλύψει με συστηματικό τρόπο την ευρεία (σε όγκο και σε θέματα) συγγραφική παραγωγή του Φιλοπόνου. Με την άρτια έκδοσή του (στην οποία προστίθεται ένα επίμετρο με τις «νεωτερικές» παρεκβάσεις Περί τόπου και Περί κενού από το Υπόμνημα του Φιλοπόνου στην Φυσικήν ακρόασιν) το ΜΙΕΤ δίνει στο αναγνωστικό κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει έναν ριζοσπαστικό φιλόσοφο της Αρχαιότητας.

* Παντελής Γκολίτσης,
«Φιλοσοφία: Ιωάννης Φιλόπονος»,

Source: Ελευθεροτυπία, "Βιβλιοθήκη", 13 Μαρτίου 2007.

Reiner Kunze , "Two rowing"

Two rowing
one boat.
The one
knows the stars,
the other
knows the storms,
the one will
guide through the stars,
the other will
guide through the storms
and in the end, the very end
the sea in the memory will
be blue

(Translated by John Irons)

http://johnirons.blogspot.com/2010/10/poem-by-german-writer-reiner-kunze.html

Γιάννης Δάλλας: "Λείπει αυτές τις μέρες... Έκτωρ Κακναβάτος"

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΑΛΛΑ

Ένας ακόμη φίλος και πρωτεργάτης της συντεχνίας λείπει αυτές τις μέρες και θα λείψει για πάντα από κοντά μας. Ένας ποιητής από την ανεκτίμητη εκείνη μαγιά της Κατοχής και του μεταπολέμου. Με την μετα-κατοχικότητα, όχι τη μετα-πολεμικότητα όπως γενικά και αόριστα λέγεται: τη μετα-κατοχικότητα ως εμπειρία αλλά και ως θέση εναντίον κάθε κατεστημένου, κάθε κατοχής της ζωής και του πνεύματος. Βγαλμένος από διπλή πηγή, την ομόρριζη μιας κοινωνικής και ταυτόχρονα ποιητικής επανάστασης. Η γλώσσα του υπήρξε γλώσσα ενός φανατικού της πρωτοπορίας που σκόπευε μέσω της μορφής στα σημαίνοντα υπονοώντας, με τη θεματική του δίχως να προπαγανδίζει τα σημαινόμενα: ο υπερρεαλισμός του υπήρξε –επιζητούσε να είναι– αμιγής, ένα κίνημα καθαρής προσόδου. Ένα κίνημα που μαρτυρούσε και εδώ τη διπλή -την ευρωπαϊκή και συνόργανα την ελληνική– εκδοχή του. Έτσι «φανερώθηκε» στα γράμματά μας, ύστερα από τις ποιητικές απαρχές και τις περιπέτειες των πέτρινων χρόνων με το Τετραψήφιο και έναν καταρράκτη βιβλίων (από τη Διήγηση ώς το Κιβώτιο ταχυτήτων και τη μετάφραση της Μανσούρ των εκδόσεων «Κείμενα» έως τα Χαοτικά και τα Ακαρεί των εκδόσεων «Άγρα». Με το Τετραψήφιο με την Έβδομη χορδή, που ήταν ένας εντελώς νέος, πρωτάκουστος Μπολιβάρ. Χωρίς να υποτιμώ και τους λοιπούς πρωτοπόρους, υπήρξες «ωραίος σαν έλληνας» καθώς είπε ο Εγγονόπουλος, λαμπερός και αειθαλής, όπως σε γνώρισα, Έκτορα, και συνοδοιπόρησα διά βίου μαζί σου.

(http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2010/11/blog-post_7146.html)

Γιώργος Μίχος, "Με αφορμή τον θάνατο του Κακναβάτου"

Σ’ όλους αυτούς που πάνε σε σχολές και θέλουν πτυχίο ποιητή… ήταν ένας πάγκος, καρότσι, τόσο θυμάμαι τα βιβλία που δεν θυμάμαι το πρόσωπο εκείνου που πουλούσε, οδός Χαριλάου Τρικούπη και Σόλωνος, απέναντι από το Χημείο, γιατί το πεζοδρόμιο του Χημείου ήταν μικρό και δεν χώραγε… Λευκά εξώφυλλα, εκδόσεις Κείμενα… Γιάννης Δάλλας Ανατομία, Έκτωρ Κακναβάτος Τετραψήφιο… πάμφθηνα στα χέρια μας… Καταλάβατε, ούτε ανθολογίες, ούτε καθηγηταράδες της λογοτεχνίας, ούτε τίποτα… Προχειρότητα ποίησης στη δίψα της αυτομόρφωσης… Ο Κακναβάτος, εκτός από τα δικά του στήριξε οικονομικά τις εκδόσεις Κείμενα… ξέρω και το λόγο που σταμάτησε να βγάζει εκεί… Οι άνθρωποι νομίζουν αθάνατοι και τα σπάνε… κι αλλιώς μετράει ο θάνατος… και την Μανσούρ στα Κείμενα τυπωμένη στο χέρι τη διαβάσαμε… Μια μέρα τον συνάντησα και στη Νταμούχαρη, με μιαν αλλοπαρμένη συνοδό που έψαχνε γραφικότητες… ήταν η τελευταία φορά, έγινε σούσουρο στην παρέα… ποιητής που δεν τον ήξεραν… κάναμε τις συστάσεις… Η αίσθηση πως αυτοί οι άνθρωποι θα υπάρχουν πάντα σαν τα παλιά δοκάρια… θα προλάβουμε να τους θαυμάσουμε, να τους απορρίψουμε, να τους ξαναγαπήσουμε… να τους πιάσει ο Μαρωνίτης στο στόμα του… να τους τοποθετήσει… Εν τω μεταξύ η ομάδα αποψιλώνεται… Τα τσογλάνια του 70 είναι πια γέροι κακότροποι… με αναμενόμενα κακά στερνά… πέραν του καλού και του κακού… Ένας ποιητής νεκρός για κάθε δόντι… Ας μιλήσουν οι νεότεροι… Ο ορίζοντας για μας είναι ακόμα πολύ αδρανής για να μπορούν να απουσιάζουν πέραν πάσης αξιολογήσεως αυτοί οι άνθρωποι… Ποιός θα αναλάβει τη μνήμη τους στο μέλλον;
Γι αυτό Γκολίτση όσα έγραψα, τα έγραψα για σένα… Προσπαθώντας να μαντέψω τι κάνει τώρα αυτός που θα μιλήσει την επομένη του θανάτου μας…

http://www.poiein.gr/archives/12122/index.html#comments

Другојачије (από τους "Λύκους" του Τάσου Φάλκου)

И пророк говораше

Вукови односиће са пламеновима

Вукови потраживаће плаветнило

Гледајући црвени облак

Очи црвене ће избељивати

[...]



(Део песме Тасоса Фалкоса, збиркa песама "Вукови", слободан превод)

translated by Dragan Vitorovic

"Με εκπλήσσει που δεν είμαι εγώ εκεί" του Φράνσις Μπέικον

"Είναι σίγουρο, είμαστε κρέας, είμαστε εν δυνάμει σφάγια. Όποτε μπαίνω σε κρεοπωλείο, πάντα με εκπλήσσει που δεν είμαι εγώ εκεί, στη θέση του ζώου.", Φ. Μπέικον
(μέσω της "Συνάντησης" Μ. Κούντερα, εκδ. Εστία, 2010)

Μετά από 23 λεπτά απ' το συγκεκριμένο σχόλιο διαβάζω την εξής είδηση: "[...]από το πρώτο όχημα έχουν ανασυρθεί νεκροί ο οδηγός, η νύφη του και τα δύο ανήλικα παιδιά 18 μηνών και 4,5 ετών, ενώ στο νοσοκομείο μεταφέρθηκε η σύζυγος του οδηγού...
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_27/09/2010_357094

Στο μεσοδιάστημα σκεφτόμουν πως ο κρεοπώλης μου, στη γειτονιά μου στο Πορτομπέλο road του Λονδίνου, έπαιζε τζαζ. Μια βροχερή μέρα, ένας δίμετρος μαύρος που στεκόταν στον τοίχο λίγο πριν το χασάπικο, ξαφνικά μου λέει: "Watch out with this umbrella mate!". Ούτε καν τον είχα δει. Με τραβούσε η τζαζ μες στο χασάπικο.

A poem for "J.M.W. Turner" by Petros Golitsis

J.M.W. TURNER*

Your mother
was inclining towards
insanity
(she was finally committed
to the London Insane Asylum)

Your sister
died
at the age of eight

I’m standing now
before the
Typhoon coming on
(the slave ship)
slavers throwing overboard
the dead and dying.
Oil on canvas, 91x138cm., 1840.

This dying
changes everything

the dying keep on going down
to the silent bottom

of the sea


*Joseph Mallord William Turner (1775-1851), English painter.
(translated from the Greek by Yannis Goumas)
_____

Η μητέρα σου
έρεπε προς
την τρέλα
(κλείστηκε τελικά
στο London’s insane asylum)

Η αδερφή σου
πέθανε
στα οκτώ της χρόνια

Στέκομαι τώρα
μπροστά στο
“Typhoon coming on
(the slave ship),
slavers throwing overboard
the dead and dying”,
Oil on canvas, 91x138cm, 1840.

Αυτό το dying
τα αλλάζει όλα

οι dying βουλιάζουν
στο βουβό βυθό

αδιάκοπα

From the poem "One more day" by Česlav Miloš

"Nonbeing sprawls, everywhere it turns into ash whole expanses of being"



(from the poem "One more day")

"An autistic god" by Petros Golitsis

I believe in a god
autistic
who claps his hands
willy-nilly

My child’s death
my clipped nails
my falling hair
Variations on the same theme

One of my eyes
looks at the other
and obliterates
what light there is

I throw out sparks
my bowels burn
my lungs fill with water

Who feeds on my death?

Insignificant exercises
transfer my downfall

________________

Πιστεύω εις έναν θεό
αυτιστικό
που με το ζόρι χτυπά
παλαμάκια

Του παιδιού μου ο θάνατος
τα κομμένα μου νύχια
κι οι τρίχες που πέφτουν
παραλλαγές
πάνω στο θέμα το ίδιο

Βγάζω σπίθες
τα σπλάχνα μου καίνε
τα πνευμόνια γεμίζουν νερό

Ποιος τρέφεται από το θάνατο μου;

Ασκήσεις ασημαντότητας
μεταθέτουν τη συντριβή μου

(translated from the Greek by Yannis Goumas)

Τρία ποιήματα του Χάρη Βλαβιανού

ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Να βρω τον τόπο μου σε μια πρόταση, συμπαγή,
σαν να είχε σφυρηλατηθεί σε μέταλλο.
Όχι για να γοητεύσω. Όχι για να κερδίσω την υστεροφημία.
Μια ακατόνομαστη ανάγκη για τάξη, ρυθμό, μορφή'
τρεις λέξεις που εναντιώνονται στο χάος και την ανυπαρξία.
Τσέσλαφ Μίλος

Κουραστήκαμε πιά με τον θάνατο
και τη σκοτεινή του λάμψη.
Αποστηθίσαμε όλους τους πεισιθάνατους στίχους
των αυτόχειρων ποιητών -
Καρυωτάκης, Τσέλαν, Σέξτον, Μπέρρυμαν...
Μάθαμε απέξω το "Death & Co" της Πλάθ.
Γράψε επιτέλους για κάτι άλλο.
Για μια συνηθισμένη μέρα,
την επιθυμία για τάξη, γαλήνη.

Γράψε γι' αυτές τις στιγμές
που οι πέτρινες γέφυρες της φιλίας
μοιάζουν πιο ανθεκτικές
από τον φθόνο και τη μνησικακία.

Γράψε για την αγάπη,
για το ηλικιωμένο ζευγάρι
που περπατά χέρι χέρι στην προκυμαία,
για τα μακρόσυρτα καλοκαιρινά απογεύματα
που μπορούν ακόμη να υπνωτίζουν,
για τα ευθυτενή κυπαρίσσια του κήπου σου
που αψηφούν τα υπόγεια ρεύματα της τέχνης.

Γράψε για την ανεξάντλητη αντοχή
του φωτός.
________

Ο "ΡΩΣΟΣ"

όπως το αφηγείται ο R.B.

"Οι Ρώσοι είχαν λίγους γιατρούς στο μέτωπο.
Η δουλειά του πατέρα μου ήταν
μετά το τέλος της μάχης
να περιφέρεται ανάμεσα στους βαριά τραυματισμένους
και σκύβοντας πάνω απ' τον καθένα χωριστά
να τον ρωτάει: "Θέλεις να πεθάνεις μόνος
σε λίγες ώρες ή να το κάνω εγώ;"
Οι περισσότεροι απαντούσαν: "Μη με εγκαταλείψεις".
Τότε καθόταν πλάι στον ετοιμοθάνατο,
του πρόσφερε τσιγάρο
και σημείωνε σ' ένα μικρό δερματόδετο τετράδιο
τ' όνομα του, αυτό της αγαπημένης του, των παιδιών του (αν είχε),
τη διεύθυνση του και τις τελευταίες του λέξεις.
Όταν το τσιγάρο τέλειωνε
ο στρατιώτης έστρεφε το πρόσωπο του από την άλλη.
Ο πατέρας μου αποτελείωσε τετρακόσιους άντρες
κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Δεν τρελάθηκε. Ήταν όλοι άνθρωποι δικοί του.

Τα καλοκαίρια τον θυμάμαι να στέκεται στον κήπο
με τη μάνικα στο χέρι και να ποτίζει το γρασίδι με τις ώρες.
Μιλούσε στο φεγγάρι, στον άνεμο.
"Σε ακούω να μεγαλώνεις", έλεγε στην τριανταφυλλιά.
"Έρχόμαστε και φεύγουμε.
Δεν διαφέρουμε σε τίποτα.
Είμαστε μέρος ενός πράγματος.
Κατοικούμε στον ίδιο τόπο".
Όταν ήμουν δεκατριών του είπα:
"Μπαμπά, ξέρεις ότι κυκλοφορούν στην αγορά
μηχανήματα που το κάνουν αυτόματα;"
Εκείνος συνέχισε να ποτίζει το γρασίδι του".
___________

3.

Όταν αποθέτω ένα κυκλάμινο σε ορθογώνιο τραπέζι
προσθέτω στην ιδέα της τάξης
την ιδέα της ομορφιάς.
Η χειρονομία αυτή στοιχίζει λίγο.

(Τη συνιστά ο Χέρμπερτ.)

(το τρίτο από τα πέντε ποιήματα για την αστική ευαισθησία, β΄ σχεδίασμα, είκοσι χρόνια αργότερα)


(Χάρης Βλαβιανός, Διακοπές στήν πραγματικότητα, Πατάκης, Αθήνα, 2009)

Ingeborg Bachmann ,"Do not decree faith on this race"

Verordnet diesem Geschlecht keinen Glauben
[Do not decree faith on this race]

Do not decree faith on this race,
stars, ships and smoke are enough;
it is concerned with things, determines
stars and mathematical infinity,
and a trait, call it trait of love,
emerges more purely from it all.

The heavens hang limp, and stars come loose
from the juncture with moon and night.

(translated by Johannes Beilharz)

Dylan Thomas, "Do not go gentle into that good night"

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rage at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.

(http://www.youtube.com/watch?v=PyWiE1vNSxU&feature=related)

Dylan Thomas, "In My Craft Or Sullen Art"

In my craft or sullen art
Exercised in the still night
When only the moon rages
And the lovers lie abed
With all their griefs in their arms,
I labour by singing light
Not for ambition or bread
Or the strut and trade of charms
On the ivory stages
But for the common wages
Of their most secret heart.

Not for the proud man apart
From the raging moon I write
On these spindrift pages
Nor for the towering dead
With their nightingales and psalms
But for the lovers, their arms
Round the griefs of the ages,
Who pay no praise or wages
Nor heed my craft or art.

http://www.youtube.com/watch?v=NIoXV-HXobo

"Imperfectly signified" by Petros Golitsis

'Ενας θεός αυτιστικός που με το ζόρι χτυπά παλαμάκια

Η ζωή είναι μια αρρώστια που θεραπεύεται με τον θάνατο, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν επιχειρήματα οριστικά πως η ζωή αξίζει να αγαπηθεί ή να συντηρηθεί, επιλέγω να κάνω υπομονή μέχρι να περάσει, μοιραζόμενος κάποιες κοινωνήσιμες πτυχές της με τον περίγυρο μου, καθώς

Μακριά στον ορίζοντα γίνεται
ένα ναυάγιο' είναι πολύ μακριά
και δε γνωρίζουμε τους πνιγμένους,
τους φίλους και τους συγγενείς που
τους θρηνούν.
Αλλά κι εδώ κοντά γίνεται ένα άλλο
ναυάγιο, κι αλίμονο,ξέρουμε
τους πνιγμένους,καθώς και τους
φίλους και τους συγγενείς που τους θρηνούν.

(Μίλτος Σαχτούρης, Τα ναυάγια)

Κι όλα αυτά φρονώντας πως η ύπαρξη στερείται σκοπού, πως ο θάνατος είναι οριστικός και πως ο θεός που γεννήθηκε στα κεφάλια των ανθρώπων μαζί με την γλώσσα και τον λόγο, όπως ήταν φυσικό, ήταν θέμα χρόνου να πεθάνει και πέθανε και είναι πλέον ο "μεγάλος" -ας πουμε- απών. Η φύση δε της ύπαρξης βασίζεται στον αλληλοσπαραγμό.

Ο θεός θα μπορούσε εναλλακτικά να ειδωθεί ως χαώδης και υπό διαρκή σχηματισμό, καθώς και το πιθανότατα πολλαπλό "μας" σύμπαν.

Χρόνια τώρα σκέφτομαι τον θεό ως ένα παιδί αυτιστικό που με το ζόρι χτυπά παλαμάκια. Τις περισσότερες βέβαια φορές δεν τα καταφέρνει. Τις φορές που στέφεται η προσπάθεια του με επιτυχία, τον συγχαίρουμε καθώς τον λυπόμαστε. Κοιτιόμαστε μεταξύ μας συμπάσχοντας. Αν κάποτε μεγαλώσει και βελτιωθεί κάπως, τότε στην καλύτερη δυνατή των περιπτώσεων θα αρχίσει απλά να ντρέπεται που υπάρχει. Εγώ τότε ελπίζω να είμαι νεκρός και ο θάνατος να είναι όντως οριστικός.

Σε χαιρετώ φιλικά,
Στοιχηματίζοντας εναντίον σου,

Πέτρος

Κλείνοντας παραθέτω:

_____

Πιστεύω εις έναν θεό
αυτιστικό
που με το ζόρι χτυπά
παλαμάκια

Του παιδιού μου ο θάνατος
τα κομμένα μου νύχια
κι οι τρίχες που πέφτουν
παραλλαγές
πάνω στο θέμα το ίδιο

Βγάζω σπίθες
τα σπλάχνα μου καίνε
τα πνευμόνια γεμίζουν νερό

Ποιος τρέφεται από το θάνατο μου;

Ασκήσεις ασημαντότητας
μεταθέτουν τη συντριβή μου

(Πέτρος Γκολίτσης, από την αδημοσίευτη συλλογή "Breathing sculptures ή πότισα τους νεκρούς μου")

"One poem for Georg Baselitz" by Petros Golitsis

GEORG BASELITZ*

Crippled child
you come upside down
lowered with a piece of thread
“What do you want?”

“I’ve come to take the place of your child
your only child”

it answers opening and closing its mouth
without being heard
its mouth
never formed

unsightly face
yellow and discharging pus
black angles
and white surfaces

rust and pink
its spiral eyes
approach and withdraw
in our pitch-blackness

Crippled child forgive me
I ask it of you
as one existent


*Georg Baselitz (1938-): German painter.

(Petros Golitsis, GEORG BASELITZ, translated from the Greek by Yannis Goumas)


___________

Georg Baselitz

Σακάτικο παιδί
έρχεσαι ανάποδα
σε κατεβάζουν με κλωστή
«Τι θέλεις;»

«Ήρθα να πάρω τη θέση του παιδιού σου
του μόνου σου παιδιού»
μου απαντά ανοιγοκλείνοντας το στόμα του
χωρίς να ακούγεται
το στόμα του
που σχεδόν δεν υπάρχει
Παραμορφωμένο το πρόσωπο
με κίτρινο και πύο
γωνίες μαύρες
και άσπρες επιφάνειες
σκουριά και ροζ
σπιράλ τα μάτια Του
πλησιάζουν και απομακρύνονται
στα μαύρα μας σκοτάδια

Σακάτικο παιδί συγχώρεσε με
σου το ζητώ
ως κάτι το υπαρκτό